Το τελευταίο χρονικό διάστημα στις σχετιζόμενες με την πολιτιστική κληρονομιά και τη διαχείρισης της, επιστήμες παρουσιάζεται μια νέα τάση όπου πλέον οι μελέτες εστιάζουν στην τοπική κοινότητα που περιβάλλει ένα μνημείο και όχι στο ίδιο το μνημείο αποκλειστικά.  Η νέα αυτή προσέγγιση εστιάζει στην τοπική κοινωνία αναδεικνύοντας την αλληλεπίδραση του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος με το φυσικό οδηγώντας στο παραγόμενο μνημείο.  Έτσι, νέες έννοιες αναδύθηκαν στην επιφάνεια όπως η άυλη κληρονομιά, οι πολιτιστικές διαδρομές, η σκοτεινή κληρονομιά ή η «αντιδραστική κληρονομιά» – ένας όρος που χρησιμοποιείται για να δηλώσει πολιτιστικούς πόρους που αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο καταστροφής και επομένως χαρακτηρίζονται επειγόντως ως διατηρήσιμοι.

 Η αγροτική κληρονομιά μπορεί να αναγνωριστεί ως μια νέα κατηγορία κληρονομιάς (ICOMOS, 2017), που περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία, φυσικά και πολιτιστικά, υλικά και άυλα. Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία συχνά θεωρούνται ως αυτόνομες οντότητες (π.χ. αγροτικές κοινότητες, παραδοσιακά τραγούδια, ανεμόμυλοι), καθώς η έννοια της αγροτικότητας παραμένει σχετικά ασαφής και μεταβλητή μεταξύ επιστημονικών κλάδων και πολιτισμικών πλαισίων (Lekakis and Dragouni, 2019).